Variétéshows zijn een wat in de vergetelheid geraakt entertainmentgenre, maar gelukkig bestaan er nog enkele sterkhouders die hun trouwe publiek blijven vermaken met dit volkse, maar daarom niet minder gesofisticeerde vertier. A Prairie Home Companion is daar één van. Sinds 1974 wordt dit radioprogramma wekelijks live opgevoerd en uitgezonden vanuit theaterzalen in de Amerikaanse staat Minnesota. Ceremoniemeester van dienst is de joviale, maar kurkdroge humorist Garrison Keillor, die al eens eerder te gast was in ijsberg.

De show, die de inspiratie vormde voor cultregisseur Robert Altman’s laatste film, biedt een podium voor traditionele Amerikaanse muziek, zoals country & western, gospel, bluegrass en folk. Bovendien zijn er wekelijks terugkerende items, zoals een (intentioneel) flauwe moppenrubriek, fake reclamespots die uitmonden in muzikale ballades gewijd aan botermelk koekjes en een resem sketches, zoals de existentiële avonturen van Guy Noir, Private Eye en Garrison Keillor’s slotmonoloog over zijn (fictieve) geboortedorpje, The News from Lake Wobegon. Deze tedere, ironische en erg grappige verhaaltjes zijn terecht het meest legendarische onderdeel van A Prairie Home Companion. Veel plezier!

.

“The Glenn Beck Program” is een Amerikaans radioprogramma dat sinds zijn ontstaan in 2000 dagelijks meer dan 8 miljoen luisteraars trekt. Bedenker en presentator van de talkshow is Glenn Beck, een oerconservatieve schreeuwlelijk die in zijn vuilgebekte tirades en chaotische monologen elke dag opnieuw van leer trekt tegen alles wat hem niet aanstaat. En dat is veel: de liberale media, moslims, Democraten, buitenlanders en soms zelfs zijn eigen luisteraars krijgen het hard te verduren.

Met de Amerikaanse presidentsverkiezingen in het vooruitzicht, leek het ijsberg een goed idee u eens bloot te stellen aan deze, op z’n zachtst gezegd, opmerkelijk dissidente stem binnen het Amerikaanse medialandschap. U hoort een selectie uit enkele van Glenn Becks meest van de pot gerukte momenten, afgewisseld door toepasselijke muzieknummers. Veel plezier met “The Glenn Beck Program” en God bless America!

Het begon allemaal een goeie maand geleden met een gigantisch graffitikunstwerk op de rabottorens in Gent. Gent ging op zoek naar Future Legends, jong Gents mediatalent dat aan de slag ging met B-battle, dans, streetart, beats, spitting, rhyming… en radio maken. Vandaag krijg je in ijsberg in primeur de Future Legends Podcast, gemaakt door 6 jonge Gentenaars die tot vorige week nog nooit een radiostudio hadden gezien. Onder leiding van Gus en Renz zijn ze ver gegaan, met interviews met A Squid Called Sebastian en DJ Grazzhoppa. Met een zalige selectie hiphop. En met een exclusieve stationcall door een van de grootste hiphoppers op deze aardkloot. Enjoy!

Partridge & Dikkie: bien étonnés de se trouver ensemble ?

Eigendunk is nooit een mooie eigenschap, laat staan op de radio of de televisie. En toch weten sommigen er een zo niet bloeiende, dan toch opmerkelijke mediacarrière op te bouwen. Maar het blijft wel uitkijken wie je ermee schoffeert. Twee van de meest zelfingenomen creaturen die ooit de radiogolven of de beeldbuis teisterden, komen vandaag in ijsberg aan bod: Prins Dikkie en Alan Partridge.

Begin jaren ‘80 liep op de toenmalige BRT een poppenserie voor kinderen, met in de hoofdrol het Liegebeest, een vreemd dier dat uiteraard niet te vertrouwen is. Liegebeest woont in een kasteel op het Regenboogeiland, samen met een olijke bende vrienden, zoals Willem, Fientje, Froes, Bomma, Augustijn en Meneerke. De arrogantste bewoner van het kasteel is de kleine Prins Dikkie, en het mag dan ook niet verbazen dat die de ster wil zijn van zijn eigen radioprogramma, De Superdikkie Song Show.

Iemand met nog minder scrupules om zichzelf in de spotlight te zetten, is Alan Partridge, een hilarisch typetje van de Britse komiek Steve Coogan. Alan begon als sportredacteur in de satirische nieuwsshows On The Hour en The Day Today en kreeg uiteindelijk van de BBC een eigen talkshow, Knowing Me Knowing You, waarin hij onder andere live on air een gast neerschoot en dan doodgemoedereerd zijn programma trachtte verder te zetten. Vanaf dan ging het wat minder met zijn carrière en maakte hij de docusoap I’m Alan Partridge, over… tja, zichzelf. Momenteel presenteert hij een ochtendshow op een (zeer) lokale radiozender, Mid Morning Matters.

Op 15 april 1912 zonk het nochtans onzinkbaar gewaande passagierschip RMS Titanic na een onzachte aanvaring met een… juist, ijsberg. Wij voelden ons een beetje schuldig en beslisten op deze honderdste verjaardag van de beroemdste scheepsramp aller tijden een muzikaal eerbetoon te brengen aan de betreurde opvarenden van de Titanic. Hiervoor deden we een beroep op de Britse componist Gavin Bryars.

Bryars verwierf zijn eerste faam als mede-oprichter van The Portsmouth Sinfonia, het zelfverklaarde slechtste orkest ter wereld maar is vooral bekend om zijn samenwerking met Tom Waits voor de hartverscheurende zwerversymfonie “Jesus’ Blood Never Failed Me Yet”.  Bryars eerste belangwekkende werk was evenwel “The Sinking of the Titanic”, een bezwerende soundscape gebaseerd op de klassieke hymne “Autumn”, het laatste stuk dat het orkest van de Titanic speelde voor ze de dieperik ingingen.

ijsberg koos ervoor dit werk te combineren met authentieke getuigenissen van Titanic-overlevers, afkomstig uit het BBC audio-archief. Veel (ingetogen) plezier gewenst met ijsberg en “The Sinking of the Titanic”!

Shock-auteur Bret Easton Ellis gaf onlangs op Twitter te kennen dat hij een vervolg wil schrijven op zijn cultroman American Psycho. Dit nieuws bracht de anti-held van het boek, de ijdele seriemoordenaar/yuppie Patrick Bateman weer onder de aandacht. Zoveel aandacht, dat Ellis in een interview met The Guardian toegaf wat meer dan 20 jaar een goedbewaard literair geheim is gebleven: Patrick Bateman bestaat écht!

Van 1984 tot ‘88 had ene Patrick ‘Pat’ Baitman een radioshow op de lokale New Yorkse zender WCBS Fm. Ellis was in zijn wilde jeugdjaren fan van dit programma, niet in het minst om de bizarre presentatiestijl van Baitman, die geheel ongevraagd uren kon doorlullen over zichzelf, zijn garderobe en zijn kleffe muzieksmaak. Maar er zat ook een duister kantje aan deze idiosyncratische deejay: hij maakte graag grapjes over extreem geweld en kon doodleuk on air beginnen schreeuwen tegen bellers of zijn assistente. Uiteindelijk verdween Baitman in de nevelen van de radiogeschiedenis, maar Bret Easton Ellis had de perfecte inspiratie gevonden voor zijn waanzinnige protagonist.

ijsberg vond dankzij de ijver van enkele American Psycho-fans een van de enige overgebleven shows van Patrick Baitman. Een verhelderende kijk op een bijna ongelofelijk verhaal!

Tussen 2006 en 2009 liep er op de Amerikaanse satellietzender XM Satellite Radio een radioshow genaamd “Theme Time Radio Hour”: een heerlijke ouderwets stukje roots-radio, gepresenteerd door niemand minder dan Bob Dylan. Een uur lang mijmert popmuzieks meest lyrische opa (sorry Leonard Cohen) over zijn favoriete muziek, vertelt hij mopjes en anekdotes en beantwoordt hij vragen van (al dan niet fictieve) luisteraars. Dylan zet zijn hermetische imago voor een keer bij het vuilnis en doet hij wat hij normaal nooit doet: honderduit praten over zijn grote passies.

“Theme Time Radio Hour” is, zoals de naam doet vermoeden, wekelijks opgebouwd rond een centraal thema, uitgekozen door de meester zelve. In deze zonnige tijden brengt ijsberg u de allereerste aflevering van Bob Dylan’s “Theme Time Radio Hour”, met als centraal thema “het weer”. Veel luistergenot gewenst!

Twee prijsbeesten stellen we deze keer aan je voor. Eerst een Nederlandse documentaire en daarna een Vlaams luisterspel, het ene non-fictie en het andere… wel fictie. Alle twee de stukken wonnen vorig jaar de NTR radioprijs, dé aanmoedigingsprijs voor jonge radiomakers uit Vlaanderen en Nederland.

Eerst het nieuwsgerelateerde stuk, van de hand van Floris Alberse, en da’s de Nederlander, dat heb je goed geraden. Alberse maakte het stuk “de flat van mijn opa”, waarin hij een gesprek aangaat met zijn opa om zo te achterhalen waarom die laatste het erg vindt dat er zoveel vreemdelingen in zijn stad wonen. Een actueel thema, dat zeer persoonlijk wordt gemaakt, en daardoor de jury heeft weten te overtuigen. We steken de Moerdijk over, recht naar Den Haag, met Floris Alberse en de flat van mijn opa.

De tweede bijdrage past in de categorie fictie. Een Vlaamse won in 2011 die prijs, en ze heet Carmien Michels. Ze studeert drama aan Artesis in Antwerpen, en maakte “een stofje in de eeuwigheid”, volgens de jury “een mooi en melancholisch portret van een vrouw op leeftijd.”

Mocht je het zelf voelen kriebelen om zo’n NTR Radioprijs te winnen, snuffel dan maar eens rond op de website van de NTR Radioprijs en waag je kans.

Nick Cave: een muzikant met literaire ambitie? Of een schrijver met een rockgroep? Dat de teksten van zijn songs in boekvorm uitgegeven zijn, is alvast geen toeval: Cave is een geboren verteller en zijn platen staan vol met verhalen, van moordballades, over mythes en volkssagen, tot religieuze parabels. Twintig jaar na zijn apocalyptische debuutroman And the Ass Saw the Angel, verscheen in 2009 The Death of Bunny Munro, een donker en beklemmend boek over een marginale casanova die op de rand van een zenuwinzinking staat na de zelfmoord van zijn vrouw. Niet bepaald vrolijke lectuur, maar wel een fascinerend en subliem geschreven epos.

Met een grafstem als die van Nick Cave, was het een logische keuze deze roman ook uit te brengen als audioboek. De auteur leest voor, ondersteund door een atmosferische soundscape die hij samenstelde met zijn eeuwige kompaan Warren Ellis, hij van The Bad Seeds en The Dirty Three. ijsberg trakteert je op het eerste hoofdstuk uit Bunny Munro, en tussendoor ook op wat composities van Cave en Ellis, die ze schreven voor films als The Proposition en The Road. Deze staan trouwens handig verzameld op de soundtrack-compilatie White Lunar.

Al sinds 2005 dissecteert ‘This American Life’ elke week opnieuw de Amerikaanse samenleving in een reeks opmerkelijke interviews, reportages, getuigenissen, monologen en alle andere radioformats die u maar kan verzinnen. Een uur lang laten presentator Ira Glass (de achterneef van Philip) en z’n redactie verschillende ‘gewone’ of ‘speciale’ Amerikanen hun zegje doen over een wekelijks wisselend thema, van ‘Hurricane Katrina’ over ‘de economische crisis’ tot ‘hoop’ en ‘angst’. Uit het uitgebreide TAL-archief koos ijsberg, enigszins willekeurig, drie fascinerende American Lives: over Pasen en miscommunicatie, sympathieke privé-detectives en de kleine zeemeermin. Veel luisterplezier met ‘This American Life’!